بگو ای دل..
بگو ای دل..
چرا اینگونه غمگینی؟
گرفتار کدامین داغ ننگینی؟
بگو ای دل..
چرا از درد می سوزی
ولی خاموش می مانی؟!
بگو ای دل..
چرا از خویش می نالی؟!
چرا بر خود نمی بالی
که عشقی اینچنین داری؟
مگر می ترسی از چیزی؟
مگر سری به دل داری؟
اگر داری، چرا خاموش می مانی؟!
تو در خود اینهمه اندوه داری!
پس چرا بیرون نمی ریزی
و دندان بر جگر داری؟!
بگو ای دل..
بگو ،فریاد کن ای دل
بگو ، رسوا بکن خود را
اگر ننگی به دل داری!
اگر ریگی،
اگر سنگی به پا داری؟!
بگو ای دل..
بگو ازاد کن خود را
از این بیدادو بلوایی
که نزد خویشتن داری!
بگو ای دل..
بگو ای دل،
اگر داری توانش را ؟؟؟!!!
اگر هم نیست یارای سخن گفتن برای تو،
بنال و گریه کن،
زاری کن و شیون بزن،
تا شاید از دردت بکاهد ناله و زاری!!
بلی،
زاری کن و اندوهگین باش ای دل ننگین!
که این من، نیک می دانم
دلیل گریه و اندوه و دردت را!!
و میدانم:
به غیر از گریه و خون جگر خوردن،
به غیر از سوختن، از درد دل مردن،
به غیر از سینه را از درد افشردن،
و دم در خود فرو بردن،
برایت چاره ای دیگر نباشد!!
(( بگو ای دل..
بگو.. ، یا
گریه کن ای دل.. ))
پیمان مومنی طارمسری